Այս բանաստեղծության մեջ Թումանյանը բարձրանում է վերին լեռը՝ թողնելով իր հոգու խանգարող, ցավալի ճնշող հոգսերը։ Նա փոխաբերական իմաստով լեռան բարձրունքը համեմատում է մարդու հոգևոր վերելքի հետ և այդ ամեն մութ ու չորացած իրականության վրայով 40 տարի ճանապարհ է անցնում դեպի հոգու պայծառ խաղաղություն։Նշված 40 տարին համեմատում է Աստվածաշնչի Մովսեսի պատմության հետ: Մովսեսը Եգիպտոսում ստրկության մեջ գտնվող հրեա ժողովրդին 40 տարի անապատով առաջնորդեց դեպի ազատություն, հայրենիք: Կարելի է ասել, որ Թումանյանի բանաստեղծության ներքին թեման ազատությունն է, հայ ժողովրդի դարերով երազած ազատ հայրենիք, ազատ մարդկանցով։
Սառա Սարդարյանի բլոգ 