Այս պատմվածքը շատ հուզիչ էր, քանի որ այն պատմում էր Հովհաննես Թումանյանի մահվան ընթացքի մասին: Բոլորը անհանգստացած էին: Բժիշկները շարունակ սրսկում էին նրան մի ակընթարթ նա սկսում էր ակտիվանալ, իսկ մյուս վարկիանին կրկին թուլանում էր: Նրա ընտանիքի անդամները նստած էին իր կողքին և անհամբեր սպասում էին Հովհաննեսի ակտիվանալուն: Բոլոր հեռուստաընկերությունները արդեն հայտնել էին, որ Թումանյանը մահացել է, իսկ ընտանիքի անդամները նստած էին նրա դանդաղ սարչող և դանդաղ շնչող մարմնի մոտ: Ժամը 9-ն անց 10-ին վերջին շունչն էր, 12-ն էր, որ ճակատը սառավ:
Սառա Սարդարյանի բլոգ 